Video & DVD - maart 2001, nr 220 (Mike Lebbing - http://www.filmkrant.nl)
Rob van Eyck
Met de subtitel 'The Dutroux connection' dient Blue Belgium (1999) zich aan als een portie exploitatie van het zuiverste water. Het is geen getrouwe reconstructie van de Dutroux-affaire; schrijver/regisseur Rob van Eyck wil aantonen wat er de laatste twintig jaar allemaal in België is misgegaan. Daartoe wordt een bekende complottheorie van stal gehaald: de Bende van Nijvel en kindermoordenaar Marc Dutroux moesten met het zaaien van angst en verwarring een staatsgreep voorbereiden. Maar Van Eycks futloze regie, het absurde scenario en de non-acteurs die hun Engelse teksten met een Vlaamse tongval uitkramen, maken dat de film geen seconde serieus te nemen valt en de vorm van een lachparade aanneemt. Plaatsvervangende schaamte speelt daarbij niet op: de regisseur vervangt de misbruikte kinderen door een hele trits bevallige Belgische dames in diverse stadia van ontkleding. Van Eyck opent zijn veertiende film met een geheime vergadering van de coupplegers in het Brusselse Atomium, en de dialogen zijn meteen ridicuul, mede dankzij de overdaad aan krachttermen en perverse praatjes. Wanneer de louche regelneef Victor (Marq Rawls) vervolgens een gezellige klopjacht op enkele uit een discotheek ontvoerde jongedames moet organiseren, verandert de film definitief in een komedie. Een uiterst ranzige komedie, dat zeker, maar alleen de meest verstokte cynici zullen niet in lachen uitbarsten tijdens de climax, waarin de woest schmierende Rawls het tot premier van België schopt. De inmiddels ruim zestigjarige van Eyck heeft een curieuze dijenkletser afgeleverd zoals ze niet meer worden gemaakt. Blue Belgium sluit naadloos aan op de exploitatiefilms uit de jaren zeventig en tachtig, toen Van Eyck met cultmateriaal als De aardwolf en De terugtocht ook al een fikse duit in het zakje deed, en is daarmee verplichte kost voor een toekomstige Nacht van de Wansmaak.

The End